www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
tłumaczenie Coronach
Jest prawdziwy?
Tak.
A przynajmniej tak powiedział mój ojciec mojej matce.
Czemu go masz?
Twój dziadek dał go twojej babce, zanim opuścił Hiszpanię.
Była w ciąży, spodziewała się mnie,
nigdy więcej go już nie zobaczyła.
Jest piękny.
Nigdy nie myślałam, że dotknę prawdziwego diamentu.
- Mogę przymierzyć? - Tak.
- Teraz jest twój, kochanie. - Naprawdę?
No nie wiem. Mama zawsze nosiła go na tym palcu.
Mówiła, że nie jest prawdziwy.
Twoja matka nigdy nie słyszała tego dźwięku.
Jakiego?
Dźwięku oceanu.
Kiedy byłem mały,
w radiu puszczano odgłosy morza.
Olbrzymich fal.
Te dźwięki mnie przerażały.
Dlaczego się bałeś?
Dno morza mnie przerażało.
Te wszystkie stworzenia, które tam żyją.
Tato?
Tato...
Wiedziałeś, że kiedy sowa umiera,
wypluwa kłębek sierści?
Nie powinieneś nosić kucyka. Wyglądasz jak lis.
To odstrasza sowy.
Widziałem ten film.
Nie wierzysz mi?
Kiedyś nie było tu nic.
Tylko woda. Słona.
Wiesz jak brzmiała?
A wiatr?
A razem?
Co tam jest?
Kiedy zaczęły się objawy?
Nie wiem. Kilka miesięcy temu.
Może się pan ubrać.
Nie mógł przyjść pan wcześniej?
Wcześniej nie bolało tak bardzo.
Pielęgniarka zaraz przyjdzie pobrać próbkę krwi.
Dzień dobry.
Nie odbierze pan?
Proszę otworzyć i zacisnąć dłoń.
- Czy to nowa strzykawka? - Tak.
- Jest nowa? - Tak, proszę się nie martwić. Jest nowa.
- Psiakrew! - Przepraszam.
- Robiła to już pani wcześniej? - Oczywiście, pana żyły trudno znaleźć.
- Dobrze, niech pani uważa. - Dobrze.
Proszę otworzyć i zacisnąć dłoń.
Do cholery!
- Proszę dać strzykawkę. - Przykro mi, ale...
Proszę, niech mi pani da strzykawkę.
Gdzie się pan tego nauczył?
- Pościł pan przez ostatnie osiem godzin? - Pościł? Co pani przez to rozumie?
- Nie powiedzieli panu tego? - Nie. Pieprzeni kłamcy...
Więcej już mnie pani nie będzie kłuć.
Musimy stąd wyjść, proszę.
Dziękuję.
Twoje powieki są nieruchome, serce spokojne.
Twoje powieki są nieruchome, serce spokojne...
Dlaczego nie odchodzisz?
Co cię tutaj trzyma?
- Powiedzieli ci coś o wypadku? - Usłyszałeś coś?
Usłyszałem tylko Luisa.
- Chłopca, najgłębiej w sali... - Luis?
Z Luisem wszystko dobrze. Pomogłem mu na jego drodze.
Powiedział mi, że żałuje i prosi o wybaczenie
za kradzież zegarka.
O czym ty mówisz?
Hańbisz się, głupcze. Przychodzisz tu i wygadujesz bzdury.
- Mój syn nie był złodziejem. - Pozwól mi wytłumaczyć. Przyszedłem tu, żeby...
Odejdź! Powiedź mu, żeby poszedł. Niech okaże trochę szacunku naszemu synowi.
Uspokój się, proszę, uspokój.
Hai pytał o ciebie.
Powiedz mu, że wpadnę do niego jutro.
Hej.
- Cześć tato, próbowałam się do ciebie dodzwonić. - Przepraszam, trochę się spóźniłem. Idziemy.
Weź swój plecak. Gotowy?
Dzięki, Lili. Jutro o piątej?
Pożegnaj się z Lili.
I Li. - Na razie.
Ryba jest ohydna. Zawsze jemy to samo.
A co byś chciał?
Hamburgera z frytkami
i czekoladowego shake'a.
Wedle życzenia.
A dla pani?
Smażone jajka z kiełbaskami
i ziemniaczana frittata, ze śmietaną i cynamonem.
Hamburger.
I spójrz na te wszystkie frytki.
Frytki tu, frytki tam, frytki wszędzie.
I duży, czekoladowy shake.
A pani co sobie życzy?
- Smażone jajka. - Smażone jajka...
- Z kiełbaskami. - Kiełbaski...
I ziemniaczana frittata.
- Frittata... - Ze śmietaną i cynamonem.
Zgodnie z zamówieniem.
- Co jedliście dziś na obiad? - Ryż i kurczaka.
Tato, wiedziałeś, że jeśli w kombinezonie kosmonauty
zrobi się dziura, to on wybuchnie?
Jutro poproszę Lili, żeby przygotowała wam coś innego.
- To nie Lili gotuje. - Więc powiem Jungowi.
To z powodu grawitacji.
Przestań kopać stół, Mateo.
I nie wpychaj tego całego jedzenia do buzi.
Powtarzałem ci to milion razy. Milion razy.
Nie bądź obrzydliwy. Włóż to z powrotem do buzi.
Jedzenie do buzi, Mateo. No dalej.
Natychmiast!
- Jeszcze mleka? - Nie.
Przestań!
Odejdź od stołu i idź do swojego pokoju.
Powiedziałem, że masz iść do swojego pokoju, a nie umyć swój talerz.
Co się stało?
Zsiusiałem się.
Wypiorę ją jutro, tato.
Tak?
Poczekaj chwilę.
Możesz trochę ściszyć muzykę?
Ścisz muzykę i przestań śpiewać.
Tak, jestem. Przepraszam za to.
Tak, dzwonili znów z cmentarza.
Nie, chcą zbudować centrum handlowe.
Dokładnie tam gdzie leży tata.
Zaoferowali pieniądze.
Wystarczająco dużo.
Zajmą się trumną i wszystkim.
To dobra oferta.
I tak nie mamy na to żadnego wpływu.
Trzeba będzie go skremować.
Skremować!
Dobrze, zrobimy tak.
Tak, tak. Zadzwonię do ciebie.
Tak, w przyszłym tygodniu.
Trzymaj się.
Do zobaczenia.
- Kto będzie skremowany? - Nikt.
Nie kłam.
Zrobię ci tajski masaż.
Kto?
- Jeśli mi nie powiesz... - Mój ojciec!
On będzie skremowany.
- Który z was jest najbardziej do niego podobny? - Nie wiem.
Nie wiem jak wyglądał.
Pocałuj mnie.
Wychodzę.
Muszę już wyjść.
Przestań, Wychodzę. Co robisz, do cholery?
Dupek.
Wariatka.
Gdzie nasi? Po drodze spotkałem Chinaze.
- Gdzie? - Na El Fondo.
Odesłałem go, nie może tam pracować.
Gdzie są Cheikh i Mamadou?
Pilnuj ich, albo mamy przesrane!
Mówiłem Ci, nie mogą tutaj handlować. To zabronione.
Zrozumiano? Rozumiesz co do ciebie mówię?
Gdzie indziej nikt nie kupuje.
Słyszałem też, że zaczęliście dilować.
Pakujcie się, chłopaki. Nadjeżdżają.
Uwaga gliny. Wiejemy!
- Muszę ci coś pokazać. - Gdzie?
U mnie, w domu.
U ciebie? Cholera...
Zacięło się.
Nie można otworzyć.
Dzięki, Ige.
Nie ma sensu obniżać ceny jeśli po prostu nikt ich nie chce.
Wszystkie są takie?
Większość.
Ten miesiąc to katastrofa. Musisz pogadać z Chińczykami.
Może uda mi się załatwić parasolki.
Pieprzyć to! Tu nigdy nie pada.
Co prawda, to prawda.
- Potraficie tu uśpić dziecko? - Nikt nie potrafi.
Ciszej tam. Mam gościa.
Kto to robił? Ty?
Kto uszył coś takiego? Nosiłabyś taką gównianą torbę?
Daleko nie zajedziemy produkując podróbki. Teraz albo nigdy.
Dwudziestu ludzi na budowę, 1300 euro za każdego...
To mnóstwo pieniędzy.
- Muszę najpierw nad tym pomyśleć. - Po co? Za długo się zastanawiamy.
Stracimy kontrakt z Mendozą.
A co z robotnikami? Powinni dalej produkować to gówno?
Nie mam pojęcia o czym gadacie, ale musicie podjąć decyzję i to szybko.
Nie mogę już dłużej sprzedawać tych śmieci.
- Nie wiem po co się zadajemy z tym kretynem. - Ten kretyn robi dużo więcej niż ty.
Dla twojego przyjaciela, w Policji.
Rozmawiałeś z Mendozą?
Tak. Mój brat ma kontakty na budowie w Badalonie.
Aktualnie potrzebują wielu ludzi do pracy. Ile tu jest?
Ile?
Nie śmiej się, Hai. Ile tu jest?
Co z tobą? To delikatna sprawa, a ja mam rodzinę.
Nie jesteśmy u siebie, w Chinach.
Wiem.
Po co więc tu przyjechałeś?
Ponieważ cię kocham.
Jesteś silnym mężczyzną.
Ważnym człowiekiem.
Nie kochasz mnie?
Powiedz, że mnie kochasz. Wiem, że mnie kochasz.
Ile razy już ci mówiłem? Czy ja mówię po chińsku?
- Tłumaczyłem im... - Nie mogą tu sprzedawać, Uxbal.
Lepiej się kurwa naucz mówić po afrykańsku.
Ty też powinieneś porozmawiać ze swoimi ludźmi i uspokoić ich.
Przecież za to właśnie ci płacę.
Posłuchaj, Uxbal. Znamy się już od jakiegoś czasu.
Ale jeśli wpadniecie jeszcze raz, jesteś skończony.
Załapałeś?
Czy to jasne?
Dobra, pogadam z nimi...
Za październik i listopad.
Jeśli się jeszcze raz spóźnią, mają przejebane.
Jasne? Czy mam przetłumaczyć?
- Tata wrócił! - Mama odebrała nas ze szkoły na bosaka.
Ja też ściągnęłam buty.
- Czemu? - Co czemu?
- Dlaczego nie było Cię z domu? - Nie mogę być w dwóch miejscach jednocześnie.
Mama robi spaghetti.
Wyłącz telewizor.
Usiądź i jedz.
Dlaczego prysznic jest włączony?
Nie miałeś ani jednej wyprasowanej koszuli. a to dobry sposób na prasowanie.
Przyszedłeś zjeść?
Lili dzwoniła, martwiła się.
Uzgodniliśmy, że zadzwonisz jeśli będziesz chciała odebrać dzieci.
Przepraszam, ale klient zrezygnował.
Trzeba było zadzwonić na moją komórkę!
Chcesz tortille? Ta jest z jabłkami.
Jest jak ziemniaczana, tylko bardziej soczysta i słodka. Kupiłam ją od Miguela.
- Nie zjesz czegoś mamo? - Nie jestem głodna, skarbie, dziękuję.
Lucia, córka Miguela opowiedziała mi, że jechali wczoraj samochodem,
kiedy jakiś motocyklista przemknął koło nich jak jakiś przeklęty wariat.
Więc Miguel krzyknął: "Obyś zdechł, idioto!"
Pięć minut później, zobaczyli leżący na drodze motor,
a motocyklista leżał kompletnie zmiażdżony w kałuży krwi.
Miguel był tak wstrząśnięty, że pojechał prosto do szpitala.
Nie mam pojęcia czemu się tak przejął. Gdyby mi się przydarzyło coś takiego...
Cicho, Maramba, już wystarczy.
Jeśli przestaniesz gadać, to może zgłodniejesz.
I proszę zgaś tego papierosa.
I zdejmij nogę ze stołu, kiedy jemy.
Mamo, chcesz zostać i obejrzeć film?
Jest już późno, skarbie.
Jeżeli nie mogę nic powiedzieć, to jak mam cię przekonać, żebyś przestał zabierać ich na pogrzeby?
Rozmawianie ze zmarłymi? To dlatego Mateo wciąż moczy łóżko.
Nie zabieram ich już od dłuższego czasu.
Mówią co innego. Tylko dlatego, że to ty masz prawo do opieki...
Przyszłaś zobaczyć się z dziećmi, czy je przesłuchać?
Mamo, nie smakuje mi to spaghetti.
- Już prawie skończyłeś. - Idź już.
Zostaw nas. Pozwól nam zjeść w spokoju.
Dobrze, już idę.
Do zobaczenia, kochanie.
Bądź grzeczny, malutki.
Marambra...
Przepraszam. Dobrze się spisałaś.
- Dobrze? - Tak.
Nie potrzebuję twoich pochwał. Nie jestem psem.
- Nastawiasz dzieci przeciw mnie. - Nie, Maramba, sama to robisz.
Wygląda no to, że wkurza cię, kiedy widzisz mnie szczęśliwą.
Tylko przy tobie tak trudno jest mi być sobą, dobrze się czuć.
Powinienem ci przypomnieć co się stało ostatnim razem, kiedy było ci dobrze?
Przypomnieć ci?
Nie musisz mi przypominać.
Dlaczego się śmiejesz?
Przynajmniej się uśmiecham. I lubię patrzeć na uśmiechniętych ludzi.
Kiedy wyglądam na szczęśliwą, jestem szczęśliwa. Kiedy mam depresję, jestem zdołowana.
Ja tylko chciałam...
Kocham cię.
Powiedziałam, że cię kocham.
Ja ciebie też.
Nie dałbyś mi jakichś pieniędzy?
- Trochę więcej? - Nie.
- Może teraz, kiedy sprzedajecie grób... - Kto ci o tym powiedział?
- Tito. - Kiedy się z nim widziałaś?
Proszę cię, nie zaczynaj. Robiłam mu masaż. Boli go kręgosłup.
To nie grób, to tylko wnęka.
Ale...
Nikt mi nie powiedział, że nie można jeść.
Może...
Może to jakoś wpłynęło na wyniki.
Przykro mi. Głodówka to w zasadzie tylko formalność.
- I co teraz? - Słucham?
Jak...
Chciałbym się dowiedzieć, co się ze mną stanie.
To zależy od tego jak pana organizm zareaguje na chemioterapię.
W pana przypadku, stadium jest tak zaawansowane,
że wystąpiły przerzuty, z prostaty, na kości i wątrobę.
To znaczy...
Ile? Z grubsza, ile czasu mi zostało?
Jeśli zaczniemy podawać chemię, zostało panu kilka miesięcy.
Miesięcy?
Tato, nauczyłem się sztuczki.
Pomyśl o państwie, którego nazwa zaczyna się na D.
Tato, popatrz na mnie.
- Gotowy? - Tak.
Teraz pomyśl o zwierzęciu, które zaczyna się na I.
Hipopotam nie zaczyna się na I.
Pomyślałeś o iguanie i Danii.
Skąd wiedziałeś?
Tato, jak się pisze "beautiful"?
- Tak jak słyszysz. - Czyli?
Biu-ti-ful.
Sukinsyn.
Nie, nie, nic się nie stało, nie martw się, proszę.
Tylko odbierz dzieci i zabierz je do siebie, do domu.
Nie wiem.
Dopóki mnie nie wypuszczą, pewnie za kilka dni.
Czasy są ciężkie.
Przestaniemy produkować torebki, kopiować filmy.
Miałeś rację.
Budownictwo to dobry biznes.
Robotnicy będą dalej pracować, dla Mendozy.
Zapłać im, tak jak ustaliliśmy.
Nie pożałujesz tej decyzji. Pomagamy im...
Dla nas też będzie bezpieczniej. Rozumiesz? Można na tym zarobić mnóstwo pieniędzy.
Uxbal poprosił mnie o pieniądze na grzejniki do magazynu.
Nie powinni marznąć w piwnicy.
Dobrze, zobaczę co się da zrobić. Dokąd idziesz?
Do domu.
Wdałeś się w bójkę z powodu czarnego?
Jaka była kaucja?
Oddam ci, jak tylko będę mógł.
Nieważne. Odbiorę sobie z pieniędzy, które dostaniemy za miejsce taty.
Wszystko już ustalone?
Musimy tylko wypełnić formularze z cmentarza, podpisać i dostaniemy pieniądze.
Najpierw musimy go skremować. Później zdecydujemy co dalej.
Możemy go pochować razem z mamą i zaoszczędzić trochę.
Spójrz na to.
Ostrożnie, to dokumenty taty.
Jak sobie radzą Chińczycy na budowie?
Mendoza świruje.
Większość z nich nie ma bladego pojęcia o budownictwie.
Żaden z nich nie mówi po hiszpańsku i wszyscy wyglądają tak samo.
Powiedziałeś Marambrze o cmentarzu?
Nie.
Nie...
Zadzwoniła jakiś czas temu. Zadzwoniła, szukała cię albo coś w tym stylu,
ale nic jej nie powiedziałem. Nie widziałem jej od dłuższego czasu.
Uxbal.
Proszę, weź to.
- Nie trzeba. - Muszę wiedzieć co powiedział mój syn.
Dzień przed wypadkiem, pokłóciliśmy się.
To jest ostatnia rzecz, którą...
Twój syn odszedł w spokoju. Bał się, pomogłem mu.
Powiedział mi gdzie schował twój zegarek.
Gdzie?
Pod swoim łóżkiem.
Tak.
Bardzo mi przykro. Naprawdę.
- Kto tam? - To ja.
- Myślałam, że przyjdziesz jutro. - Byłem w okolicy, więc...
Wejdź.
Dziękuję, że zajęłaś się dziećmi. Mogę je już zabrać...
Ciszej.
- Dzieci śpią. - Co im powiedziałaś?
Że musiałeś pomóc Tito, w pracy.
Dobrze.
Zabiorę je jutro zanim wyjdą do szkoły, dobrze?
Możesz zostać tutaj.
Zaparzę kawę albo herbatę.
Jest też wino.
Nie patrz tak na mnie. Przysięgam, nie zaczęłam pić.
Otworzyłam butelkę dla przyjaciółki. Pamiętasz Laurę?
Proszę.
Dziękuję.
- Zrobili ci coś? - Nie, wszystko w porządku.
Ana opowiedziała mi o swoim śnie.
Wróciłeś do domu, a sypialnia była pełna piasku.
Jak wydma, która prawie sięgała sufitu.
- Wspiąłeś się na samą górę i zacząłeś kopać - Wychodzę.
Zapytałam ją, gdzie był Mateo.
Nie wiedziała...
Wydawało jej się, że leży pogrzebany, pod piaskiem.
Dlaczego wychodzisz?
Zostań.
Zobaczysz, że się zmieniłam.
To nie jest dobry pomysł.
- Oboje wiemy jak to się skończy. - Możesz spać w drugim pokoju.
Z kuchni możesz popatrzeć na morze.
Możemy zjeść razem śniadanie, jak kiedyś.
Zrobię ci tosty z jajkami...
- Ciszej, proszę, poczekaj chwilę. - Dzieci mnie potrzebują.
One nie mogą się budzić w każdy weekend i mieć innego ojca.
Ciągle wygrzebujesz te bzdury.
Tu nie chodzi tylko o dzieci. Potrzebuję ciebie.
Nie piję od pięciu miesięcy.
Daj mi szansę, kochany.
Mówiłaś te same rzeczy tak wiele razy.
Nie miałam już napadu od dłuższego czasu. Zmieniłam się, obiecuję.
Bierzesz swoje leki?
Kazałeś mi przestać, kiedy karmiłam Mateo.
Masz obsesję na punkcie tych przeklętych pigułek!
Lekarz mówił, że powinnaś...
Lekarz powiedziałby wszystko, byle tylko się mnie pozbyć.
Żadne gówno nie potrafi wyleczyć mojej depresji.
- Teraz próbuję ze światłem. - Z czym?
Fototerapia. Jest fantastyczna.
I o wiele tańsza niż leki. Chcesz zobaczyć?
Widzisz?
Jest niesamowita.
Zaczęłam kilka miesięcy temu.
Czuję się cudownie. Ale nie tak jak kiedyś.
Teraz jest inaczej. Czuję się normalna,
jak normalny człowiek.
Nie, przestań...
Przestań, Marambra...
Proszę.
Nic się nie stało.
Jesteś bardzo zmęczony.
- Poza tym starzeję się. - Nie jesteś stara, o czym ty mówisz?
Ja, tam na posterunku,...
...nie mogłem przestać myśleć...
...o tym żebyśmy znów byli razem, z dziećmi i...
...dzieci i ja, potrzebujemy...
Pamiętasz, kiedy się pieprzyliśmy w tym małym składziku?
Dopiero co przyjechałam do Barcelony, a ty odwiedziłeś mnie w pracy, w pralni.
Kochałeś się ze mną w składziku.
Przyszedł właściciel i nas nakrył...
Wstawać!
Jest wpół do siódmej. Na zewnątrz jest chleb i kawa.
Ruszać się!
Zawsze się wpakuję w jakieś bagno.
Kilku jest niepełnoletnich. Nie będę płacił z góry.
Jeśli będzie inspekcja, gdzie schowam tylu pieprzonych Chińczyków?
To nasz jedyny warunek, Mendoza.
Nic nie zapłacę, dopóki nie zobaczę, że są cokolwiek warci.
To chyba normalne. Może być, Uxbal?
Tydzień okresu próbnego.
Połowa z nich jest chora i przemarznięta.
Wielu z nich, w życiu nie widziało wiertarki.
To nie do końca pomaga zmniejszyć wydatki.
Wydatki...
Dobrze...
Alternatywą jest zatrudnienie budowlańców ze związku.
Kiedy już sobie wszystko policzysz, zadzwoń do mnie.
- Na kiedy mają być pieniądze? - Za tydzień, licząc od dzisiaj.
Przestań się zachowywać jak wystraszony Chińczyk. Zapłacę w przyszłym tygodniu.
Ale będę potrzebował dokumenty, najpóźniej na piątek.
Ok, dobrze.
- Umowa stoi. - Dobrze.
Jak długo tu zostaniemy?
Nie wiem. Kilka dni.
Mogę zaprosić Lili?
Jest za ciężka. Nie mogę już.
Okropnie śmierdzi.
Chyba powinnam wyrzucić tę rybę. Rozmrożona, zamrożona, i tak w kółko.
Nie dotykaj lodówki, kiedy jesteś na bosaka. Zwłaszcza gdy podłoga jest mokra.
Włączają i wyłączają prąd, kiedy im się podoba.
Ciężko jest wchodzić po schodach, prawda?
Żona sąsiada mówi, że wchodzenie po schodach pomogło jej zrzucić brzuch.
Jakbym nie wiedziała, że miała operację. Odessali jej tłuszcz,
a skórę naciągnęli jej tak bardzo, że doktor musiał rozciąć skórę
i zrobić nowy pępek.
Mój boże...
Szkoda, że nie ma prądu akurat kiedy kupiłam lody.
Próbowaliście już mango? Są przepyszne. Są też czekoladowe.
Ana, przynieś łyżki.
Zobaczmy. Kupiłam ci takie z czekoladowymi ciasteczkami w środku.
- Roztopiły się. - Takie są najlepsze.
Pycha.
Proszę.
Te są czekoladowe?
Nie bądź niechlujny.
Uważaj.
Może pojedziemy na wycieczkę za miasto, na urodziny Any?
W weekend, może w sobotę.
- Pewnie. Dokąd? - Nie wiem.
Może w Pireneje? Dzieci nigdy nie widziały śniegu.
Nigdy nie opuszczały miasta.
Ok.
Możemy pojechać na biwak. Jeden z moich kolegów był...
Nie, ja bym wolała psa. Małego.
Nie, skarbie. One srają przez cały dzień i kosztują fortunę.
Wyjazd będzie dużo fajniejszy. Dajcie mi też.
Też chcę spróbować.
- Co robisz, Marambra? - Chcesz spróbować?
Użyj łyżki. Nie bądź taka. Jesteście obrzydliwi.
- Dobre, co? - Chcesz też spróbować?
No to dawaj.
Włóż palce tutaj.
- Dobre, prawda? - Dajcie spokój.
Obrzydlistwo.
I ty to mówisz. Nie pamiętasz już jak mi się oświadczyłeś?
Co zrobił?
Jeśli już opowiadasz tę historię, to opowiedz jak się we mnie wpatrywałaś.
Ty i to twoje wpatrywanie. Nawet cię wcześniej nie zauważyłam.
- Nie zauważyłaś mnie? - To ja opowiadam tę historię, nie ty.
W dzień, w który spotkałam twojego ojca, na przyjęciu,
powiedział że mam najpiękniejszy nos, jaki kiedykolwiek widział.
I oczywiście uwierzyłam mu.
Wtedy wziął moją rękę, żeby powróżyć mi z dłoni.
Powiedział, że wyjdę za mąż za nieznośnego mężczyznę,
ale że będę bardzo, bardzo kochana.
Kto wie na ilu dziewczynach tego próbował, ale na mnie podziałało.
Powiedział, że jeśli puszczę jego dłoń, to się nie ziści.
I nagle, zanim się zorientowałam co się dzieje,
podniósł moją dłoń do swojego nosa
i zaczął nią sobie dłubać w nocie.
Wyciągnął gluta i włożył do mojej dłoni,
żebym zawsze nosiła ze sobą jego cząstkę.
Czarny, włochaty glut. To było obrzydliwe.
Także nie powinieneś nic mówić.
To nie prawda. Uważacie, że w ogóle mógłbym pomyśleć o czymś takim?
Czego chcesz?
Przyszedłeś przeprosić?
Pieniądze? Nie dwaj mi żadnych, pieprzonych pieniędzy.
To ich powinieneś przeprosić.
Tak patrzę na ciebie... Gdybyś nie miał dzieci, zabiłabym cię.
Wiedzieli dokładnie co robią.
Byli tu nielegalnie i sprzedawali narkotyki.
Ekweme i pozostali wiedzieli, że nie mogą tam handlować.
Że policja na to nie pozwoli.
Rozumiesz?
Weź te przeklęte pieniądze.
A co ze mną i z dzieckiem?
Nie wiem, Ige. Nie wiem.
Trzymaj. Wypij to.
Jak tam twoja żona?
Dobrze. Lepiej.
- A dzieci? - Z dziećmi wszystko w porządku.
A u ciebie?
Umierasz.
Na to wygląda.
Wypluj.
Jak tam twoje sprawy?
Jesteś gotów na pożegnanie?
Tak, myślę że tak. Pracuję nad tym.
Myślisz? To coś czego musisz być pewien.
Uporządkować swoje życie. Zakończyć wszystkie sprawy.
Nie chcę umierać, Bea.
Boję się zostawić dzieci same sobie.
Czy naprawdę myślisz, że to ty opiekujesz się dziećmi?
Nie bądź naiwny, Uxbal. Wszechświat się nimi opiekuje.
Tak, ale wszechświat nie zapłaci czynszu.
Kiedy byłem w wieku Any,
umarła moja matka. Ledwo ją pamiętam.
Mój ojciec zmarł, nigdy go nie spotkałem.
Nie chcę tego dla swoich dzieci.
Więc powiedz im. Powiedz im wszystko.
Śmierć nie jest łatwa, kiedy zostawiasz nierozwiązane sprawy.
Dlaczego mnie to spotyka? Czy to kara?
Możesz się przygotować i odejść,
albo trzymać się życia, tak jak robią to głupcy.
To długa i wyczerpująca droga, Uxbal.
Śmierć nie jest końcem wszystkiego, dobrze o tym wiesz.
Ja nie umrę, Bea.
Nie.
Tak, umrzesz.
Widzę to i nic nie możesz na to poradzić.
Uporządkuj swoje sprawy, Uxbal. To jest najważniejsze.
Chemioterapia to trucizna.
Co jadłeś na śniadanie?
Kawę z mlekiem.
Zawsze byłeś takim ładnym chłopcem.
Pamiętasz co powiedziałam, kiedy się pierwszy raz spotkaliśmy?
Że dostajemy nasze dary za darmo
i tak samo musimy je przekazać.
Masz.
Daj je dzieciom, kiedy będzie trzeba.
- Co to jest? - Ochrona.
Kiedy będziesz musiał je opuścić,
daj każdemu po jednym.
Powiedział, że to było jakby pływał w mętnej wodzie.
Oczy miał jak z galarety,
a włosy mu płonęły.
Wszyscy wstawać. Już wpół do siódmej.
- Ile grzejników przyniósł Uxbal? - Sześć.
Co słychać u Any?
Cześć, Lili.
Co słychać?
Mam nadzieję, że dzięki grzejnikom nie będziecie już marznąć.
U Any w porządku. Chciałaby się z tobą zobaczyć.
Wprowadziliśmy się do jej matki, stęskniła się za tobą.
Też za nią tęsknię. Ona uwielbia bawić się z Li.
Uxbal! Hai chce z tobą porozmawiać.
- Do zobaczenia, Lili. - Do widzenia. Powiedz pa, pa.
Ani jednego dnia więcej!
Gdybym chciał, żeby zasuwali po szesnaście godzin na dobę i ich wyzyskiwać...
- Wyzyskiwać ich? - Tak, dokładnie, wyzyskiwać.
Wiesz ile zarabialiby w Chinach?
Pieprzone pięćdziesiąt centów dziennie.
Miliony Chińczyków będą mi robić laskę, każdego ranka, byleby tylko tu zostać.
Zapominasz, że to ja negocjowałem stawki za jakie pracują.
I jak łatwo zaobserwować tam na dole, dostają im się jakieś gówniane odpadki.
Ale to nie moja sprawa.
Dajcie mi tylko moją działkę. Tak jak się umówiliśmy...
Umówiliśmy się jak?
Pieprzony sukinsynu!
To moje pieniądze, dupku.
Są moje!
To moje pieniądze, do cholery! Moje, sukinsynu!
Pieprzone pijawki. Jeśli nie głodujecie, to dzięki mnie.
Jeśli ci pieprzeni Chińczycy mają pracę, to dzięki mnie.
Jeśli wy dwaj nie siedzicie w więzieniu, to dzięki mnie.
Jeśli mi nie dacie połowy pieniędzy od Mendozy, to przysięgam...
I co zrobisz? Myślisz, że kim ty jesteś?
Robisz to wszystko tylko dla swojego zysku.
Uxbal...
Jutro mnie deportują. Musisz tu zostać z Samuelem.
- Nie zostaniemy tutaj bez ciebie. - Samuel jest hiszpańskim...
Nie, nie jest. Samuel jest Senegalczykiem, tak jak ja. Wrócimy razem z tobą.
Jeszcze zdążymy być razem. Jesteśmy młodzi.
Zostań tutaj.
Zostań tu z nim, ucz się.
Wróć do pracy przy kurczakach. Będę wysyłał ci pieniądze.
Nawet jeśli obetnę głowy milionom kurczaków,
nigdy nie będzie nas stać na mieszkanie tutaj. To nie jest nasz świat.
Dlaczego chcesz wracać do Senegalu?
Tam w ogóle nie ma pracy.
Była policja.
Powiedzieli, że będziemy eksmitowani. Wszyscy. Mamy czas do poniedziałku.
Niech Uxbal to załatwi.
Ufam mu.
Już z nim rozmawiałem.
Pomoże nam.
Cześć.
Coś taki posępny? Stało się coś?
Dlaczego to zrobiłeś? Nie musieliście posuwać się tak daleko.
I dlatego chciałeś żebym przyszedł? Żebyś mógł mnie opieprzyć?
Co mogłem zrobić? Oni robią co im się kurwa podoba.
Czego się spodziewałeś?
Że tylko ty jeden wiedziałeś, że sprzedają dragi?
Ostrzegałem cię, Uxbal. Trzeba powstrzymać czarnych.
Pieniędzy nie wystarczy dla wszystkich. Mam żyć z mojej psiej pensji?
A może sam mnie okradniesz?
Wyrzucą ich. Tam są kobiety, z małymi dziećmi...
- Do cholery, nie jesteś pieprzoną Matką Teresą. - Wiesz o co mi chodzi.
Sam ich wykorzystujesz, więc oszczędź mi tej gadki.
Nie wykorzystuję ich. Pomagam im znaleźć pracę.
Za prowizję, jak wszyscy inni.
- Podać coś panu? - Nie, dziękuję.
Pamiętasz Victora, syna pani Julii?
Przeniósł się do Murcii, tresować tygrysy w cyrku. Karmił je.
Tańczyły dla niego, lizały po twarzy.
Byłem na przedstawieniu ze swoją córką.
Chciała wziąć jednego do domu, jako maskotkę. Wyglądały jakby go kochały.
W zeszłym miesiącu spotkałem jego matkę.
Jeden z tygrysów zabił go, wyrwał mu pół twarzy.
Karmił je codziennie. Każdego dnia, przez sześć lat.
Ale popełnił jeden błąd.
Niebezpiecznie jest ufać głodującemu.
Zwłaszcza jeśli jego dzieci też są głodne.
- To nie ma nic do rzeczy. - O co więc ci, kurwa, chodzi?
Musimy pomóc Ekweme. Będzie deportowany. Musisz mi pomóc.
Ale ja nie jestem ministrem w rządzie. Nic nie mogę zrobić. Nie mogę ci pomóc.
Nie mogę sobie pogrywać z Urzędem Imigracyjnym.
Muszę się troszczyć o swoją córkę, rodzinę. Rozumiesz?
Uważaj na siebie, Uxbal.
Weź jakiś Alka Seltzer. Chińszczyzna potrafi zaszkodzić.
Jest tak wielu tych żółtych sukinsynów,
że koniec końców, to oni będą jeść najlepszą szynkę, a my wcinać ryż.
Tato, wiedziałeś, że kiedy sowa umiera wypluwa kłębek sierści?
Nie wiedziałem. Nie tak głośno, obudzisz mamę.
Tato, czy mama jest na nas zła?
Nie.
Kto to jest?
- Twój dziadek. - Pokaż.
To jego ostatnie zdjęcie, zrobione zanim wyjechał.
Moja mama zawsze nosiła je w portfelu.
Dokąd pojechał?
Do Meksyku.
- Musiał uciekać. - A dlaczego musiał uciekać?
Ponieważ twój dziadek nie potrafił trzymać języka za zębami.
W tamtych czasach, Franco prześladował i mordował ludzi, którzy nie chcieli być cicho.
Kiedy miał dwadzieścia lat, uciekł z Hiszpanii, żeby uniknąć kary śmierci,
ale zmarł dwa tygodnie później, w Meksyku, na zapalenie płuc.
Bardzo go kochałeś?
Nie znałem go. Nigdy go nie spotkałem.
To beznadziejnie, kiedy nie masz taty.
Kiedy pojedziemy zobaczyć śnieg? Mama mówi, że pojedziemy pociągiem.
- Zamawiam miejsce przy oknie. - Dobrze.
Jeśli mamy pojechać zobaczyć śnieg,
musicie zacząć zbierać siły, ile tylko się da, mamy mnóstwo rzeczy do zrobienia.
A teraz do łóżek.
Ostrożnie, jest ciężka.
Cholera, jest zespawana.
Podaj młotek i dłuto.
Cholera, jest zabalsamowany.
Zabierzemy ją tak jak jest.
...złożono szczątki Mateo Fernandeza Gamy...
...w kwaterze 27, Świętego Józefa, w roku 1966.
Doskonale. Wszystko w porządku.
Panów ojciec zmarł w Meksyku.
To dlatego go zabalsamowano, przed przewiezieniem go statkiem.
Wspominam o tym, gdyż formaldehyd może sprawić,
że kremacja zajmie więcej czasu.
Ciało będzie przewiezione do krematorium Montjuic.
Podejrzewam, że będą panowie chcieli urnę.
To są jego rzeczy osobiste. Były w trumnie.
Możemy zobaczyć ciało?
Jeśli panowie chcą, ale zazwyczaj ludzie wolą nie...
Ale jeśli pan chce, to już dzwonię do Montjuic.
Tony, otwórz worek, w celu identyfikacji.
Przepraszam, drzwi był otwarte.
Zaraz wracam.
Lodówka czasem buczy,
ale jak ją walniesz z tyłu, przestanie.
Jest gorąca woda,
ale najlepiej, jeśli będziesz brać prysznic dopiero po dziesiątej. Dobrze?
To chyba wszystko.
Pokój dziecinny.
Możesz tu zostać, jeśli chcesz.
Czynsz jest zapłacony za kilka miesięcy.
Kurwa mać.
Czy...?
Wszystko w porządku?
Nie wiedziałem, że masz klientów na masaż w środku nocy.
Przestraszyłeś mnie.
Powinieneś popatrzyć na niebo.
Miliony gwiazd.
To strasznie wkurzające, że te mrówki ciągle tu włażą.
Ana mówiła, że przyłapałaś ich na paleniu papierosów, że materac się zapalił i wyrzuciłaś go przez okno.
- Gdzie byłaś? - Nie mogę się trochę zabawić?
Nie, kiedy w domu zostaje sama dwójka dzieci,
które nie mają pojęcia gdzie jesteś. I do tego tak ubrana.
Czyli to moja wina? Teraz muszę prosić o zgodę na bycie ich matką.
Posłuchaj, to się może zdarzyć, kiedy siedmiolatek pali papierosy.
Coś może się zapalić. A może nie wiedziałeś, że Mateo pali?
Pali, nie pali... Nie możesz ich zostawiać samych w domu,
nie możesz wyrzucać przez okno płonącego materaca
i kazać im wnosić go z powrotem na górę. Ma tylko siedem lat.
Ale za to potrafi już krzywdzić innych, jakby miał czterdzieści.
Chciał otworzyć lodówkę...
Miał mokre stopy.
Nazwał mnie dziwką.
Im więcej miłości mu okazuję,
tym gorszymi wyzwiskami mnie obrzuca.
Powiedział mi, że to moja wina, że się rozstaliśmy.
Uderzyłaś go?
Nie.
Tak.
Tylko tak się czegoś nauczy.
Kupiłam bilety na pociąg.
Cztery miejsca, w pierwszej klasie.
Znalazłam przyjemny pensjonat, będziemy mogli tam przenocować.
Dzieci nie mogą się już doczekać tej wycieczki.
Mówią o Pirenejach,
jakby jechały do Disneylandu.
Kochanie, to co tam widzisz, to nie są gwiazdy.
To tylko twój umysł.
Gdybyś tylko się mną zaopiekował...
Jesteśmy zrujnowani.
Skończeni.
Mogliśmy...
Uspokój się. To był twój pomysł.
Co się stało? Gdzie oni są?
- Gdzie oni są? - Ty pieprzony gnoju!
- Jesteś pieprzonym mordercą. - Zamknij się, kurwa mać!
- To był też twój pomysł. - Musimy uciekać.
- Nie chcę iść do więzienia. - Na razie nikt się nigdzie nie wybiera.
Hej! Gdzie oni są?
Na dole. W piwnicy.
Musimy zdecydować co zrobić z tym, który przeżył.
Ktoś przeżył?
Było ich dwóch, ale nie mogliśmy... Jeden już zmarł.
Zgłoszenie tego to będzie samobójstwo.
Obiecaj mi, że nikt się nie dowie.
Dam ci tyle pieniędzy, ile będziesz chciał. Powiedz tylko ile.
Pomóż mi, pomóż mi.
Co robisz?
Pomóż mi!
Uxbal, zostaw ją. Ona nie żyje.
Co teraz zrobimy?
Musisz mi pomóc.
Nie wiem. Zamknij ten przeklęty magazyn.
Poczekaj, Marambra. Proszę Marambra, posłuchaj mnie.
Posłuchaj mnie przez chwilę.
Wsiądźcie dzisiaj do pociągu, zobaczymy się jutro.
Nie zmieniaj nic. Ani jednej pieprzonej rzeczy.
Weź dzieci. Jedźcie w Pireneje.
Tak.
Tak, powiedz Anie, że mi przykro, że uczcimy jej urodziny, kiedy wrócicie.
Próbowałem się modlić, ale nie wiem do kogo powinienem.
W ogóle nie spałeś, prawda? Wyduś to z siebie.
Kupiłem te przeklęte grzejniki, bo był najtańsze.
Potrzebowałem tej pieprzonej forsy.
Dobrze widziałem, że są niebezpieczne.
To moja wina, Bea. Moja wina, to wszystko...
Wszyscy nie żyją...
Dwudziestu pięciu ludzi, Bea. Kobiety też tam były.
I dzieci... Lili tam była.
Chciałem ją prosić o przebaczenie, ale była już martwa.
Nie wiem czy powinienem iść na policję. Naprawdę się boję...
To był wypadek, Uxbal.
Uspokój się.
Wiesz co trzeba zrobić, Uxbal.
Musisz ich odnaleźć
i błagać o wybaczenie.
Nie, tylko nie to...
Tylko nie to...
Tito...
Powrócił mój marnotrawny brat.
Co się z tobą działo? Próbowałem się z tobą skontaktować.
Zostawiłem tysiąc wiadomości. Czemu nie odbierasz moich telefonów?
Chodź tutaj.
To mój brat, ten zaginiony.
Czego się napijesz?
- Nie wiem. - Clara!
Mendoza się wściekł. Prawie obciął mi jaja.
Clara, jeden... dwa, dwa razy Jack Daniels.
Chińczycy nie pokazali się w pracy. To kosztuje fortunę.
- Co się stało? - Jest problem, Tito.
Co do cholery? Czemu nie przyszedłeś do mnie?
Ponieważ... Nie wiem.
Chodź tu, Clarita.
Napij się, porozmawiamy o tym jutro.
Posłuchaj...
Tito, muszę z tobą pogadać.
Tutaj, musisz krzyczeć albo musimy się prawie dotykać.
Popatrz, popatrz na nią.
Cholera, ale byłeś spragniony.
Popatrz, za mną. Dziewczyna w różowym.
Wypieprzyłem ją od tyłu. Uwielbia to.
To jeszcze dziecko.
Na zdrowie!
Nic nie mam.
Tutaj.
Jest tu Chepas?
Co z tobą nie tak? Spójrz na niego.
Kiedy ostatnio byłeś się zabawić?
Minęły przynajmniej dwa lata. Spójrz na niego teraz.
Wygląda jak pieprzony Dalai Lama.
I już.
Hej, kochaniutki.
Nie, nie, nie, nic mu nie dawaj.
Niech trochę pocierpi.
Popatrzcie na niego.
Teraz możemy pogadać. Chcesz coś do picia?
Przypilnujcie rzeczy Chepasa. Idę do łazienki.
- Przygotujcie się na ostrą jazdę, dziewczyny. - Po co? Przecież jesteś gejem.
Twój brat jest kretynem. Wiesz?
- Twój brat to kretyn! - Tak, tak.
Tak, jest.
Ile masz dzieci?
- Ile masz dzieci? - Dwoje.
- Gdzie teraz są? - Wyjechały.
Pojechały w góry, zobaczyć śnieg.
Z kim? - Ze swoją matką.
- Dlaczego nie pojechałeś z nimi? - Nie mogę.
Dlaczego nie możesz?
Ponieważ umieram.
Umieram na raka.
PIRENEJE SĄ PIĘKNE (BIUTIFUL)
Mateo. Kochany?
Mateo.
Malutki...
Dlaczego tu jesteś, całkiem sam?
Zsiusiałem się.
Nie przejmuj się tym.
Co się stało, synku?
Mama mnie ukarała.
Zostawiła mnie. Zabrała tylko Anę.
Pojechały zobaczyć śnieg.
Co ci się stało w buzię?
Byłem bardzo niegrzeczny.
Tato...
Mogę to wyjaśnić...
- To były urodziny Any, a Mateo... - Nic nie mów, nic nie mów, Marambra.
To dobrze, że się wyprowadzasz.
Naprawdę się cieszę, że się wynosisz. Słyszysz?
Jesteś sukinsynem!
Jesteś pieprzonym sukinsynem! Nawet na mnie nie spojrzysz?
Zostaw to zdjęcie, Marambra.
Chodź, Mateo.
Dzieci zostają ze mną.
Później zabiorę ich rzeczy.
Nie możesz zabrać Mateo. Nie możesz.
Chodź, synku.
- Proszę, nie zabieraj go. - Puść go.
Pozwól mu zostać. Jesteś stuknięty. Pozwól mu zostać.
Wynoś się, na miłość boską. Spieprzaj. Wynoś się, kurwa.
- Puść, Marambra. - Proszę...
Puść Mateo. Puść Mateo!
Puść go, Marambra.
Nie mogę...
Puść go, do cholery!
Marambra, puść Mateo. Puść go. Puść go.
Puść go, ty dziwko.
Ana. Ana!
Weź swój kurewski pierścionek!
Możesz zająć pokój dzieci.
Będą spać ze mną.
Ile ma?
Rok i dwa miesiące.
Będzie miał rok i dwa miesiące za cztery dni.
Nazywa się Samuel.
- Jak Eto'o? - Tak.
- Ekweme był fanem Barcelony. - Kto jest Ekweme?
Jego tata.
Kiedy przestanie? Ucisz go.
Śpij, Mateo, śpij.
Tato, dlaczego Ige mieszka z nami?
Ponieważ nie ma swojego domu.
I ma małe dziecko.
- Mam odebrać? - Nie, już ci mówiłem.
Gdzie są dzieci?
Odprowadziłam je do szkoły.
- Czemu mnie nie obudziłaś? - Spałeś jak zabity.
Ana powiedziała, że zna drogę, a Mateo nie miał nic przeciwko.
Która godzina?
Nie wiem. Pewnie koło pierwszej.
Mogę odebrać dzieci, jeśli chcesz.
On oszalał.
Liwei mnie oszukał. To wszystko był jego pomysł.
Sam najlepiej powinieneś wiedzieć, jakiego rodzaju był człowiekiem.
Wyrzucił ciała 300 metrów od brzegu.
Shimuya przysięga, że ciała poszły na dno.
Liwei wierzył, że nas wydasz. Ja też się tego bałem.
Zabrali całą moją rodzinę. Moją córkę, Suyin.
Po tym wszystkim, Liwei przyszedł do mnie, cały zapłakany.
To szaleństwo. Nie rozumiem. Co chcesz, żebym zrobił?
Nie możemy tu zostać. Wyjedź, wyjedź stąd jak najszybciej.
- Czego ode mnie chcesz? - Ty też jesteś winny, Uxbal.
- Co? - Nie udawaj głupiego.
Musisz spróbować to jakoś zatuszować, pozacierać ślady.
Moja rodzina nic nie powie, przysięgam.
Musisz uciszyć każdego, kto coś wie.
{y:i}Ta wiadomość zaszokowała Katalonię i cały kraj.
{y:i}Według ostatnich doniesień, {y:i}większość ofiar to mężczyźni,
{y:i}ale znaleziono również ciała trzech kobiet {y:i}i dwójki dzieci.
{y:i}Zdjęcia mogą być wstrząsające. {y:i}Poszukiwania kolejnych ciał wciąż trwają...
Nie, nie. Nie wiem.
Nie wiadomo na pewno. Nic nie jeszcze nie wiadomo.
Co? Tak...
Koło chińskiego magazynu. Nie mam pojęcia.
Jakąś rodzinę, czy coś. Poczekaj, ktoś przyszedł, muszę otworzyć.
Nie, nie, nie! Nie rozłączaj się.
Co ty do cholery tu robisz?
- Właśnie się dowiedziałem. - Dlaczego mi nie powiedziałeś?
- Mówimy w ogóle o tym samym? - Nie wiem.
Mówimy w ogóle o tym samym? Do dupy z tym wszystkim.
Napijesz się czegoś?
- Torba Marambry? - Daj spokój.
Nie rozumiem. Zamordowali ich, Uxbal?
- Ty pieprzony gnoju. - Cholera, Uxbal...
Ty gnoju.
Uxbal, była w histerii, przyszła zapłakana do mnie, do pracy.
Co miałem zrobić? Zostawić ją na ulicy?
To częściowo twoja wina, Uxbal.
Jeśli zobaczę cię w pobliżu mojej żony, albo moich dzieci,
w odległości mniejszej niż kilometr, przysięgam na naszą matkę,
Zabiję Cię. Zabiję cię, sukinsynu.
Nie mogę się ruszyć.
Czuję się jakby miała odpaść mi głowa,
jeśli tylko poruszę szyją.
Uspokój się. Nic ci nie odpadnie.
Kiedy zamykam oczy,
nadchodzą myśli.
Przerażają mnie.
Dzwoniłam. Dzwoniłam do ciebie wiele razy.
Nie mogę dać dzieciom tego co im potrzebne.
Bardzo żałuję, że skrzywdziłam Mateo.
Robię co tylko mogę, żeby przeżyć.
Chcę być ci wierna,
ale chcę się też czasem zabawić,
jak dziwka.
Nie mów tak, Marambra.
Ty też musisz mi wybaczyć.
Nigdy nie wiedziałem jak ci pomóc.
Dalej nie wiem.
Coś... Nigdy nie wiedziałem.
Ale krzywdziliśmy się nawzajem, tak bardzo.
Musisz mnie tam znowu wysłać.
W klinice, wiążą mnie tak mocno...
Spokojnie.
Uspokój się. Wszystko będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Jest w tym samym miejscu gdzie ją kiedyś odwiedzaliśmy.
Pamiętacie?
I...
Musimy pozwolić jej odpocząć.
- Opiekują się nią? - Tak.
Zajmuje się nią chyba ze dwudziestu ludzi.
Przesyła wam buziaki. Kocha was bardzo mocno.
- Możemy ją odwiedzić? - Oczywiście, skarbie.
Tylko na razie musimy dać jej trochę odpocząć.
Pomyśl życzenie, kochanie.
Daj mi rękę. Daj mi rękę.
- Ale nie wsadzaj jej sobie do nosa. - Daj mi rękę.
Co to jest? Glut?
To jest rzecz, którą powinniście dostać od swojego ojca.
Dobrze.
Będziesz go dobrze pilnować?
Obiecujesz?
- Będziesz go pilnować? - Tak.
Chyba powinniśmy w końcu zabrać za tort? Usiądź, Ige.
A więc...
Pierwsze co musimy zrobić to...
Mateo, to obrzydliwe.
To zjeść ten pyszny, czekoladowy tort.
Dzieci bardzo cię polubiły, Ige.
Ciebie i Samuela.
To teraz też twój dom. Możesz tu zostać, jak długo zechcesz.
Nie, Uxbal. Ja też bardzo polubiłam twoje dzieci,
ale kiedy uzbieram wystarczająco dużo pieniędzy, wrócę do domu.
To nie jest miejsce dla nas.
Ekweme powiedział mi, że...
Poczekaj chwilę.
Tu są pieniądze, wystarczy na czynsz za cały rok
i na dużo więcej.
To wszystko dla dzieci. Rozumiesz?
Weź te pieniądze, Ige. Weź je.
Weź je.
Ige, proszę...
Możesz tu zostać?
Potrzebuję twojej pomocy.
Weź pieniądze. Weź je.
Co za skurwysyństwo.
Co tam masz?
Nic, ja tylko...
- Czemu nie jesteś w szkole? - Nie kłam, tato.
Podejdź.
Czy twój brat wie coś o tym?
Nie możesz nas opuścić.
Nie opuszczę.
Spójrz w moje oczy.
Popatrz na moją twarz.
Obiecaj, że mnie zapamiętasz.
Nie zapomnij mnie, Ana.
Nie zapomnij mnie, kochanie, proszę.
Cześć.
Ige?
Tak, to ja. Wróciłam.
Tato, wszystko w porządku?
Tak, kochanie.
Boli cię?
Nie.
Nie mogę zasnąć. Zapal światło.
Pierścionek śmiesznie wygląda na twojej ręce.
Mogę go obejrzeć?
- Jest prawdziwy? - Tak.
Przynajmniej tak powiedział mój ojciec mojej matce.
Czemu go masz?
Ponieważ...
twój dziadek dał go twojej babce,
zanim opuścił Hiszpanię.
Była w ciąży, spodziewała się mnie,
nigdy więcej go już nie zobaczyła.
Jest piękny. Nigdy nie myślałam, że dotknę prawdziwego diamentu.
- Mogę przymierzyć? - Tak.
- Teraz jest twój, kochanie. - Naprawdę?
Mama zawsze nosiła go na tym palcu.
Mówiła, że nie jest prawdziwy.
Twoja matka nigdy nie słyszała tego dźwięku.
Jakiego?
Dźwięku oceanu.
Kiedy byłem mały,
w radiu puszczano odgłosy morza.
Olbrzymich fal.
Te dźwięki mnie przerażały.
Dlaczego się bałeś?
Dno morza mnie przerażało.
Wiedziałeś, że kiedy sowa umiera, wypluwa kłębek sierści?
Te wszystkie stworzenia, które tam żyją.
Nie powinieneś nosić kucyka. Wyglądasz jak lis.
To odstrasza sowy.
Tato?
Nie wierzysz mi?
Tato?
Kiedyś nie było tu nic.
Tylko woda. Słona.
Wiesz jak brzmiała?
A wiatr?
A razem?
Co tam jest?
Mojemu pięknemu i staremu dębowi... Hectorowi Gonzalezowi Gamie, mojemu ojcu
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.